Budynek przy ulicy Dębogórskiej 31 – 33 pierwotnie mieścił w swoich murach młyn przemysłowo – handlowy. Zakład ten powstał w 1837 roku a założycielem był kupiec Paul Gutkie. Zbudowany przez Spółkę Młynów Walcowych według projektu inżyniera J. Schulzbergara młyn dorównywał największym zakładom na wschodnich terenach Rzeszy.

Budynek do 1847 przeszedł kilka gruntownych modernizacji, których zadaniem było podniesienie wydajności i jakości produkcji. We wrześniu 1850 roku młyn spłonął. Został odbudowany, jednak 26 lat później kolejny pożar przerwał pomyślny rozwój zakładu. Wtedy to powstał istniejący do dziś budynek olejarni z czerwonej cegły, zdobiony neogotyckimi detalami, pierwotnie składający się z trzech części.

Podczas wojny budynek uległ częściowemu zniszczeniu. Ocalał masywny budynek produkcji. Po wojnie mieściła się tam ponownie olejarnia produkująca olej rzepakowy. W późniejszym czasie działała tam fabryka szczotek a ostatnio odlewnia metali kolorowych. Była ona czynna do połowy lat 90 XX wieku, kiedy to budynek został opuszczony.

Zatem budynek olejarni to szczególny zabytek wpisany nieodzownie w historię i architekturę miasta Szczecina. Dziś „Olejarnia” to relikt przeszłości, symbol zachodzących zmian i bardzo zniszczony budynek odchodzący powoli w zapomnienie. Niszczony przez nieubłagalny czas i ludzką obojętność ma dziś szanse ponownego powstania i ocalenia dzięki nowej duszy jaką jest inicjatywa Fundacji Balet. Pragnie by w budynku powstał Międzynarodowy Dom Sztuki w tym m.in: szkoła baletowa z internatem, teatr, galerie…, i aby to miejsce stało się kulturalną wizytówką Szczecina.

Zaproszenia

    plakat 2017